01. Συννεφιάζει

1923. Ένα ορφανό αγόρι, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, θα βρεθεί προσφυγόπουλο στο Βερτεκόπι, στη Δυτική Μακεδονία∙ εκεί, θα βρει απάγκιο στη φιλία του με τον μικρό Σουκρή, που ως μουσουλμάνος θα αναγκαστεί να ακολουθήσει την αντίστροφη διαδρομή − αν και η ζωή έχει άλλα, σκληρότερα σχέδια για τη μοίρα του. Η περιπλάνηση του μικρού ήρωα σε πόλεις και χωριά της Βόρειας Ελλάδας, στην προσπάθειά του να επιβιώσει, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τις αντοχές του, θα του δείξουν τη σκληρότητα της ζωής, χωρίς ωστόσο να πλήξουν την αγνή του ευαισθησία που επίμονα αναζητά τον τόπο όπου δεν είναι δυστυχισμένα τα παιδιά…
Η πένα του Λουντέμη, με αφηγηματική δύναμη, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή στην οποία τα σύννεφα, «καλά κουμάσια και του λόγου τους», «μέσα τους έχουνε κρυμμένο το πικρό κεντρί».

02. Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

Ο μικρός ήρωας του μυθιστορήματος «Συννεφιάζει», το ορφανό αγόρι, στο «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» αποκτάει όνομα, γίνεται ο Μέλιος, που «πιάνει φιλία με τα βιβλία» για να μάθει όσα του κρύβουν οι μεγάλοι. Με ακούραστο πείσμα, με πάθος και με ελπίδα, τραβάει ολομόναχος για τη μεγάλη πολιτεία, το μεγάλο σχολειό. Στα δύσκολα βήματά του, συναντά καλούς φίλους, αλλά και σκληρούς ανθρώπους. Και παλεύει να φτάσει ψηλά στ’ άστρα. Γνωρίζει την προδοσία και τη φιλία, το μίσος και την τρυφερότητα, δοκιμάζεται και αδικείται, αγαπά και αγαπιέται∙ υποστηρίζει με πάθος την ειλικρίνεια και την αλήθεια, παλεύει με θάρρος ενάντια στην αδικία. Το ταξίδι του αυτό προς την ενηλικίωση, που κυλά όπως το μεγάλο ποτάμι της πολιτείας του, άλλοτε με ορμή και άλλοτε γαλήνια, άλλοτε με πίκρες και άλλοτε με χαρές, θα τον σημαδέψει για πάντα. Και σημαδεύει μαζί και εμάς, γιατί ο κόσμος του Μέλιου, που φαντάζει μακρινός, δε διαφέρει πολύ από το δικό μας τον κόσμο.

03. Αγέλαστη άνοιξη

Ο Μέλιος Καδράς δεν είναι πια παιδί ούτε μετράει τ’ άστρα... Έχει πλέον αποβληθεί από όλα τα γυμνάσια της χώρας, επειδή πολύ αγάπησε ή, επισήμως, για «τας ερωτικάς επιστολάς» του. Περιπλανιέται, λοιπόν, για άλλη μια φορά στην ελληνική επαρχία της Βόρειας Ελλάδας∙ γνωρίζει μικρασιάτες πρόσφυγες, ξεχασμένους σε ξερά και άνυδρα χωριά, γύφτους πονηρούς μα φιλοσοφημένους, αγρότες και κτηνοτρόφους φτωχούς κι αγράμματους. Συναντά, και πάλι, την αδικία αλλά και την καλοσύνη. Θα καταφέρει ωστόσο να γίνει δάσκαλος σε ένα ορεινό χωριό και να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις τους ανθρώπους που βρίσκονται στο διάβα του, θα εναντιωθεί σε κάθε λογής προκατάληψη και αδικία. Πάντοτε ευαίσθητος, αισιόδοξος μα και αποφασιστικός, θα επιστρέψει έπειτα, καβαλάρης, στην πόλη του για να ξαναβρεί τους σχολικούς του φίλους και, κυρίως, τη μεγάλη του αγάπη, την Αγράμπελη − ένα ταξίδι επώδυνο στην «αγέλαστη Άνοιξη»...

04. Τα πλοία δεν άραξαν
Στο βιβλίο Τα πλοία δεν άραξαν, που του χάρισε το Μέγα Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας το 1938, ο Λουντέμης περιπλανιέται στα πεζοδρόμια και στα καταγώγια της αστικής ζωής, τρυπώνει στις πολύβουες φλέβες της, ψάχνει στον πιο μολυσμένο βούρκο. Συναντά ανθρώπους περιθωριακούς, κολασμένους και, κάποτε, αυτοκαταστροφικούς. Καλοαναθρεμμένα κορίτσια που καταλήγουν σε φτηνά πορνεία, με το όνομα αλλαγμένο, μα με τις μνήμες ζωντανές∙ άντρες φτωχοί και λησμονημένοι απ’ όλους∙ γυναίκες της υψηλής κοινωνίας με ανικανοποίητους πόθους. Άνθρωποι τυραννισμένοι, που ωστόσο μέσα τους σιγοκαίει ακόμη μια κάποια ελπίδα...

05. Καληνύχτα ζωή
«Άμα τον πόνο σου τον μοιράζεσαι μ’ άλλους» −λένε− «λιγοστεύει». Μπορεί. Την πείνα σου όμως μ’ όσους και να τη μοιραστείς, δε θα χορτάσεις. Τα πάρκα ήταν γιομάτα νηστικούς. […] Μα τι έτρεξε και γέμισ’ ο κόσμος νηστικούς; Η κρίσις, λένε. «Ένεκα η κρίσις, κύριε…» Μα τι ήταν η «κρίσις»; Αρρώστια; Κι αν ήταν έτσι, γιατί δεν κολλούσαν όλοι;

Ο ήρωας εγκαταλείπει την Αθήνα, στην οποία ζει μέρες απόγνωσης και ανέχειας, και ταξιδεύει στην Αιδηψό, με την ελπίδα να βρει εκεί καλύτερη τύχη. Στη λουτρόπολη με την έντονη τουριστική ανάπτυξη, θα αντιμετωπίσει αρχικά την απελπισία της ανεργίας. Έπειτα θα εργαστεί ως σερβιτόρος, αν και η δουλειά δε θα τον απαλλάξει από τη φτώχεια, αλλά ούτε και από τη σκληρότητα των ανθρώπων. Θα κατορθώσει ωστόσο να επιβιώσει και να γράψει την «ιστορία μιας ψυχής»...

06. Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος
«Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Αποκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε, ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε».

Ο Ευγένης Βενετός και ο Άρης Βεργωλής, φίλοι αδερφικοί, συμπορεύονται στη φτώχεια, στην απελπισία, μα και στην αγανάκτησή τους για το άδικο του κόσμου, που προσπαθούν να το εξηγήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του. Τυχαία –ίσως πάλι, όχι– θα συναντήσουν το γερο-Ραματά που, στον πολυκαιρισμένο του καφενέ, θα τους πάρει από το χέρι, θα γίνει ο πατέρας που δεν έχουν, και μαζί θα πορευτούν, αντιμέτωποι με τις επιλογές τους. Ώσπου θα πέσει στα χέρια τους το βιβλίο της Φούγιας. Για λίγο ουρανό• ένα βιβλίο, που απρόσμενα θα αλλάξει την πορεία της ζωή τους. Πρόσωπα που θα τα συνδέσει η τύχη, ίσως και το πεπρωμένο, που θα ανακαλύψουν πως, τελικά, «οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος»…

Νύσταξα να σε καρτερώ, έρωτα, και να λιώνω, μπρος στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος μια ζωή! Μα αν ήτανε να ερχόσουνα για ένα, έστω, πρωί, χίλια θε να ’δινα πρωινά, να ζούσα εκείνο μόνο!

07. Αυτοί που φέρανε την καταχνιά
«Το βιβλίο αυτό βγήκε μέσα από μια τετραετία που η ανθρωπότητα άγγιξε όσο ποτέ άλλοτε το σημείο του εκμηδενισμού της… όταν η καταχνιά, το αίμα κι οι οιμωγές κατακάλυψαν το χώρο της ζωής, σαν ζοφερό σάβανο».

1941-1945. H Ελλάδα στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής. Στις ιστορίες του βιβλίου ο Λουντέμης δίνει το λόγο στους «πρωταγωνιστές» της εποχής, στους απλούς ανθρώπους που βίωσαν την αγριότητα του πολέμου και τη σκληρότητα του κατακτητή...

«Εδώ θα ζει όποιος σκοτώνει πρώτος. Εμπρός, μαρς!
Τα σίδερα, τα κανόνια, οι αραμπάδες ξεκίνησαν… Και πάνω τους, με το δάχτυλο στη σκαντάλη, οι άνθρωποι που φέρανε στον τόπο μας την κ α τ α χ ν ι ά. Την καταχνιά και το θάνατο».

08. Τότε που κυνηγούσα τους άνεμους
Ένας άνθρωπος δίχως μέλλον τριγυρνά στους δρόμους της Χαλκίδας, της Αθήνας, του Αγίου Κωνσταντίνου. Ασκεί διάφορα επαγγέλματα και προσπαθεί να επιβιώσει, αρκείται σε ένα κομμάτι ψωμί και μια στέγη για να προφυλαχθεί από την αγριότητα της νύχτας. Θα γίνει λούστρος, λογιστής, ηθοποιός, πλανόδιος πωλητής βιβλίων. Στον αγώνα του βιοπορισμού θα γνωρίσει το συγγραφέα Γιάννη Σκαρίμπα, και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί βαθιά φιλία. Κινητήριος δύναμή του, η αγάπη• η αγάπη για τα βιβλία, η αγάπη για την Αλίκη. Θα αναζητήσει τις αλήθειες που θα τον βγάλουν από το αδιέξοδο, θα περιπλανηθεί − θα κυνηγήσει τους ανέμους...

«H αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει… τρέχει… ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις “όχι” στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ’ ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν’ ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο».

09. Βουρκωμένες μέρες
«Ναι, κύριοι… περάστε −προσοχή, μαντάμ, το τακουνάκι σας− περάστε ν’ απολαύσετε τα δυνατά και τα υπέροχα. Μα τ’ είν’ ο κόσμος; Το θηριοτροφείο πέθανε, ζήτω το θηριοτροφείο! Άλλο τσίρκο εξεφύτρωσε με τέρατα και υπερτέρατα. Ορίστε, κύριοι, πλησιάστε. Πλησιάστε, δε δαγκάνει, απλώς σκοτώνει». Οι «Βουρκωμένες μέρες» −το βιβλίο για το οποίο ο Μενέλαος Λουντέμης δικάστηκε το 1958, με αποτέλεσμα να απαγορευθεί η κυκλοφορία όλων των έργων του− διηγούνται ιστορίες ανθρωπιάς στο πιο απάνθρωπο πλαίσιο, το πλαίσιο του πολέμου και του εθνικού αλληλοσπαραγμού. Ο συγγραφέας στρέφει το βλέμμα του στις «παράπλευρες» συναισθηματικές απώλειες, εκτός του πεδίου των μαχών, μακριά από τα στρατόπεδα: ένα παιδάκι περιμένει άδικα τον μπαμπά του για να έρθει μαζί του κι ο Αϊ-Βασίλης, μια γιαγιά προσδοκά επί ματαίω τον εγγονό της να της μάθει τι είναι «θάλασσα», μια λεχώνα σκυλίτσα δεν ξέρει ποιο από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα που τη διεκδικούν να επιλέξει… Μια σκληρή ιστορική εποχή ζωντανεύει αδρά από την πένα του Λουντέμη.

10. Οδός αβύσσου αριθμός 0
«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι». Στη Μακρόνησο του Εμφυλίου Πολέμου κυριαρχεί η ωμή βία, ο τρόμος, η απελπισία. Στον αριθμό Μηδέν της οδού Αβύσσου δεν κατοικούν μόνο οι «δήμιοι» και τα θύματά τους· μέλη της παράλογης αυτής κοινωνίας είναι και ο ασυμβίβαστος ιδεολόγος, και ο απατεωνίσκος, και ο περιθωριακός που βρέθηκε εκεί για τις μικροαπάτες του και προσποιείται τον βασανιστή, και ο ψευτοδιανοούμενος «ανανήψας» αριστερός που απαγγέλλει φλογερά πατριωτικά ποιήματα στους πρώην συντρόφους του… H «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0» του Μενέλαου Λουντέμη, ο οποίος εξορίστηκε και ο ίδιος στη Μακρόνησο, περιγράφει μια εποχή σκληρή σαν την άβυσσο: τα πέτρινα χρόνια της χώρας.

11. Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα
Λίγο μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ένα αεροπλάνο απογειώνεται από την Αμερική με προορισμό την Ευρώπη. Ο κάθε επιβάτης κουβαλά την ιστορία του που, χωρίς να το ξέρει, είναι συνυφασμένη με την ιστορία του διπλανού του. Πέντε διαφορετικές ζωές - το νήμα της καθεμιάς ξετυλίγεται: το γέρικο ζευγαράκι των Εβραίων που κυνηγήθηκαν κι έχασαν τα παιδιά τους στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης∙ ο Γερμανός ναζιστής που ανάλγητα σκόρπισε το θάνατο και τη φρίκη∙ η πανέμορφη Ιταλίδα που ερωτεύθηκε και προδόθηκε∙ ο αθώος Αμερικάνος στρατιώτης που έχασε τη μνήμη του και την ψυχή του στον πόλεμο της Κορέας∙ ο νεαρός Έλληνας λοστρόμος που πολέμησε γενναία. Όλοι αυτοί -και όσοι συνδέονται μαζί τους- θα βρεθούν πάνω από τον ωκεανό, σ' ένα αεροπλάνο που είναι έτοιμο να πέσει...

Ένα μυθιστόρημα για το πώς στιγμάτισε τη ζωή τόσων και τόσων ανθρώπων ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, τότε που «το ρολόι του κόσμου ξαναχτύπησε άλλη μια φορά μεσάνυχτα»...

12. Η φυλακή του κάτω κόσμου
1963. Η εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ κλιμακώνεται. Στο πεδίο της μάχης, ο στρατιώτης Μπίγκγουελ, αμφισβητίας και ιδεολογικά αντίθετος στον πόλεμο, γίνεται στόχος των συντρόφων του. Η αποστασιοποίησή του τον καθιστά αποδιοπομπαίο τράγο, και τον εγκαταλείπουν στη ζούγκλα. Η τύχη θα τον οδηγήσει, λαβωμένο, σε ένα χωριό Βιετναμέζων. Εκεί, η αρχική επιφυλακτικότητα και καχυποψία των ντόπιων θα μετατραπούν σε ειλικρινή συμπάθεια για τον Αμερικάνο. Ο αντάρτης Κουάν, η μητέρα Υ-Εν, οι μικροί της γιοι, ο νεαρός Λάι, όλο το χωριό, με ανυπόκριτη αγάπη, θα τον αγκαλιάσουν και θα γίνουν η οικογένειά του, χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα του. Ωστόσο, ένα καπρίτσιο της μοίρας θα φέρει εκ νέου τον Μπίγκγουελ αντιμέτωπο με τους τέως συμπολεμιστές του, καθώς εκείνοι θα βρεθούν έρμαιο στα χέρια των εχθρών τους. Και οι Aμερικανοί στρατιώτες θα λάβουν ένα πραγματικό μάθημα μεγαλοψυχίας και ανθρωπιάς...

13. Κάτω απο τα κάστρα της ελπίδας
Ο Μέλιος, το παιδί που μετρούσε τ’ άστρα και έζησε την αγέλαστη άνοιξη της ενηλικίωσής του στα χωριά του Βορρά, τώρα αναζητεί την τύχη του στη Θεσσαλονίκη. Χαμένος στην πολιτεία, περιπλανιέται νηστικός και γνωρίζει μικροκακοποιούς, κλέφτες και πόρνες. Παρά τις πρώτες δυσκολίες, θα καταφέρει να βρει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος και θα αρχίσει να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Θα συναντήσει και πάλι την πρώτη του αγάπη, την Αγράμπελη, και θα ανακαλύψει το φριχτό μυστικό της. Θα ερωτευθεί και θα πληγωθεί − ξανά. Θα έρθει σε επαφή με κυνηγημένους αριστερούς και, κάτω από τα κάστρα της πόλης, θα νιώσει την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου…

«Ξέρετε ποια είναι η αφορμή της οικονομικής κρίσης; Θα γελάσετε. Η αφθονία. Μάλιστα. Βουνά μαζεύτηκαν τα αγαθά κι οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' την πείνα. Στη Βραζιλία ρίχνουν τον καφέ στα ποτάμια. Στον Καναδά και στην Αμερική καίνε ολόκληρα βουνά από σιτάρι… Πώς μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο με τόσην αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα; … Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε, πώς θα 'χεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;»

14. Το κρασί των δειλών
Ικαρία, Ασφάλεια, Βούρλα, Μακρόνησος... Η εμπειρία ζωής του Μενέλαου Λουντέμη στους χώρους εκτοπισμού και «αναμόρφωσης» αντιφρονούντων στο μετεμφυλιακό καθεστώς.
Στα ασφυκτικά όρια της εξορίας και της φυλακής, ο συγγραφέας συνθέτει ένα μωσαϊκό χαρακτήρων −ο αγωνιστής, ο χωροφύλακας, ο χαφιές, ο περιθωριακός, ο προοδευτικός ιερέας− που συνυπάρχουν σε ένα χώρο-μικρογραφία της κοινωνίας των πρώτων χρόνων μετά τον Εμφύλιο, αλληλεπιδρούν και συνιστούν «καθρέφτη» μιας δύσκολης περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Η πολιτική, η ιδεολογία, το καθήκον, η καχυποψία, η προδοσία, μέσα από τα μάτια ανθρώπων διαφορετικών, «καταδικασμένων» ωστόσο να συμβιώσουν...
«Πόλεμο έχω και σήμερα εδώ κάτω. Πόλεμο μ’ έναν απελπισμένο εχθρό, που είναι ικανός για όλα, γιατί είναι ετοιμοθάνατος... Και τώρα Τυραννία, εμπρός! Η ζωή μου είναι στα χέρια σου. Έλα να την πάρεις – για να πεθάνεις!»

15. Έκσταση
«Θα ήθελα πεθαίνοντας κάτι να ευχόμουν στους ανθρώπους −να ευχόμουν πολλή, αμέτρητη ζωή−, μα είναι περιττό. Εκείνοι που αγάπησαν, δε θα τη χρειαστούν...»

Ένας άγνωστος άντρας συναντά ένα συγγραφέα. Μαζί, θα επιχειρήσουν να δώσουν απαντήσεις στα αμείλικτα και βασανιστικά ερωτήματα της ύπαρξης. Το «είναι», ο έρωτας, οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι κοινωνικές συμβάσεις, η θέση μας στον κόσμο − όλα εξετάζονται, αναλύονται, ερμηνεύονται. Μια ενδοσκόπηση της ανθρώπινης φύσης, μακριά από επιστημολογικές προσεγγίσεις, με οδηγό το συναίσθημα και τη βιωματική εμπειρία...

16. Θυμωμένα στάχυα
«Να την η φωτογραφία της ζωής, χωρίς πολλά λόγια. Είναι περίεργο. Όλοι οι παππούδες επιμένουνε πως είδαν κι άλλους πολέμους. Μα σαν κι αυτόν, σου λένε, δεν ήταν κανένας. Σε κανέναν, λέει, οι άνθρωποι δεν πείνασαν και δεν τρόμαξαν τόσο. Έτσι λένε. Κι όλοι τούς πιστεύουνε. Και πώς να μην πιστέψεις έναν άνθρωπο που −όταν σ' τα λέει όλα αυτά− βουρκώνουν και σκοτεινιάζουν τα μάτια του;»

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Φώτης Τριάρχης, αμούστακο παιδί, ζει στο χωριό με τη μητέρα του και τον παππού του που είναι μυλωνάς. Βιώνει την πείνα, ζει τον τρόμο που σπέρνουν οι κατακτητές και οι έλληνες συνεργάτες τους, οι καταδότες και οι μαυραγορίτες. Η παιδική ψυχή του φουντώνει από την αδικία, και ανυπομονεί να μεγαλώσει για να πολεμήσει με τους αντάρτες στα βουνά. Μαζί με τον φίλο του Αργύρη κάνουν όνειρα για τη ζωή, σχεδιάζουν ηρωικά κατορθώματα και αναζητούν τρόπους να εκδικηθούν για όσα συμβαίνουν στο χωριό τους…

17. Δαίδαλος
Στην Αθήνα του μυθικού βασιλιά Αιγέα, ο Δαίδαλος κοσμεί την πόλη με μνημεία απαράμιλλου κάλλους, δίχως ωστόσο να υπολογίζει το φθόνο που προκαλεί στους ομοτέχνους του, οι οποίοι καταστρώνουν σχέδια για να τον εξοντώσουν• κάτι που τελικά πετυχαίνουν με τις συκοφαντίες τους, εξαναγκάζοντας το χαρισματικό αρχιτέκτονα και γλύπτη να καταφύγει στην Κρήτη του Μίνωα. Εκεί, ο Δαίδαλος κατασκευάζει, μεταξύ άλλων, και το Λαβύρινθο, χωρίς ο ίδιος να φαντάζεται πως το έργο του έμελλε να γίνει ο τάφος πολλών Αθηναίων εφήβων. Ο Δαίδαλος, μαζί με το γιο του Ίκαρο, θα βρεθεί εγκλωβισμένος στο παλάτι του βασιλιά, σε έναν τόπο εχθρικό, έχοντας όμως πάντοτε την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να αποδράσει…

18. Ο Ίκαρος
«Xιλιάδες και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι –από τότε που φάνηκε στη γη ο άνθρωπος– το βλέμμα τους το είχανε στραμμένο πάντα κατά τον ουρανό. Aς ζούσανε στη γη. Aς τρυγούσανε τα καλά της. Kείνοι ζηλεύανε τον ουρανό και τ' άμυαλα πουλιά του, λαχταρούσαν το πέταγμα. Mα γιατί τον ουρανό; Tι ζητούσαν απ’ τον ουρανό; Δεν τους χωρούσε τάχα η γη; H γη ήταν πλούσια, γεμάτη φρούτα, σιτάρια, λουλούδια. Έπειτα είχε τη θάλασσα γεμάτη από ψάρια κι όστρακα. Aπέναντι σ' αυτά τι είχε ο ουρανός; Tίποτα. Ήταν άδειος. Tο σωστό, σωστό. Όμως κάτι υποσχότανε στον άνθρωπο: Tο πέταγμα. Tίποτ' άλλο. Ένα απλό πέταγμα. Xωρίς μάλιστα να σου δίνει φτερά. Tα φτερά έπρεπε να τα κάνεις μόνος του. Kαι γι’ αυτό πάλευαν οι καημένοι οι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια και δοκίμαζαν, κι έπεφταν. »Kάποτε όμως γεννήθηκε και κάποιος που τα κατάφερε. Nαι. Έφτιαξε φτερά μόνος του και πέταξε. Λεγόταν Ίκαρος· γιος του Δαίδαλου, εγγονός του Eυπάλαμου, από το μεγάλο γένος του Eρεχθέα»…

19. Ο Ηρακλής
Η ζωή του Ηρακλή. Οι περιπέτειες του ανθρώπου που τον νόμιζαν ημίθεο, λόγω της δύναμης, της αρετής και της σοφίας που είχε από μικρό παιδί. Μοίρα σκληρή τον κυνήγησε από τα παιδικά του ήδη χρόνια, καθώς και το μίσος των εχθρών του που φοβήθηκαν μην τους πάρει τη βασιλεία των Μυκηνών, η οποία ωστόσο δικαιωματικά τού ανήκε. Τυφλωμένος από οργή, εγκληματεί, και για να εξιλεωθεί, το Μαντείο των Δελφών τον υποχρεώνει να εκτελέσει δώδεκα άθλους για λογαριασμό του εξαδέλφου του –και σφετεριστή του θρόνου του– Ευρυσθέα. Δώδεκα άθλοι, που έμελλε να κάνουν τη δόξα του αθάνατη…

20. Θησέας